Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Οι Κράχτες

Γεια.


Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην έχει δει/ακούσει "κράχτες" σε ταβέρνες, χασαποτεβέρνες ή ότι έχει σχέση με mouzaka, greek salad και κατεψυγμένο χταπόδι στα κάρβουνα να προσπαθούν να σε πείσουν ότι η ΔΙΚΗ τους ταβέρνα είναι το ΑΠΟΛΥΤΟ μέρος για να φας;


Δεν υπάρχει;


Συνεχίζω λοιπόν.


Το επάγγελμα του κραξίματος υπάρχει όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να θυμάται.
Αν υπάρχει κάποιος ανά των 31 και θυμάται από πιο παλιά ας μου το μαρτυρήσει. Έτσι, για λόγους κοινωνικής επιμόρφωσης.
Είναι άξιο παρατήρησης αυτή η επιχειρηματική σκεπτική. Υπάρχουν άνθρωποι επιχειρηματίες-εστιάτορες που πιστεύουν ότι αν έχουν στη δούλεψή τους έναν υπάλληλο στην είσοδο του μαγαζιού τους, φωνάζοντας στους περαστικούς να κοπιάσουν μέσα να φάνε με ύφος "Αρτέμη Μάτσα" και να τρίβουν τα χέρια τους όταν 1 στους 10 ανυποψίαστους πειναλέους πέσει στη παγίδα, θα επιφέρει κερδοφορία στην επιχείρησή τους.
Μπορεί και ναι.  Αν ο πειναλέος υποψήφιος πελάτης μπορεί να πειστεί από έναν κράχτη.
Μπορεί και όχι. Αν ο πειναλέος υποψήφιος πελάτης είναι το Saxlamari.
Είναι μόνο Ελλ(ε)εινική αυτή η κουλτούρα του "καλησπέρα παιδιά, ελάτε έχουμε ωραιότατο παϊδάκι ντόπιο"-NOOOOOOOT.
ΟΣΟ ΤΟ SAXLAMARI ΕΧΕΙ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΦΥΣΙΚΗ...
...ΤΟΣΟ ΤΟ ΠΑΪΔΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΝΤΟΠΙΟ.


Για τους κράχτες λοιπόν σε ταβέρνες καταλήγω στα εξής:



Η αισθητική είναι περιβάλλοντος νυφοπάζαρου. Περνάς με την γυναίκα σου,  με την παρέα σου και έχεις αριστερά-δεξιά κράχτες και εσύ πρέπει να επιλέξεις ποιος φωνάζει πιο πολύ, ποιος νίβει τα χέρια του πιο καλα, ποιός έχει το καλύτερο χαμόγελο και τελικά επιλέγεις. 
Μηδενική γνώση του μάρκετινγκ. Και είμαστε στο 2012. Το social networking και applications σε αι φόνε και αντρόιντ είναι άγνωστα για εκείνους τους επιχειρηματίες.
Αποδέχομαι και σέβομαι απόλυτα τον κόπο αυτών των ανθρώπων να βγάλουν το μεροκάματο τους. Έχουν όμως αναλογιστεί σε ποιους θα πρέπει να απευθύνονται; Και που θα πρέπει να σταματάει η "πειθώ" τους; Όχι. Λέω λοιπόν στους κράχτες, αν δείτε καμία αντίδραση στο πρόσωπό μου σημαίνει ότι απλά δεν θέλω. Δεν θέλω καν να φάω. Περαστική ήμουν, ήθελα να επιστρέψω στο video club που είναι ακριβώς δίπλα σε εσάς μια ταινία που είδα. BRUNO. So simple! 
Τα μηχανάκια που έχετε σταθμευμένα έξω από την ταβέρνα όπου δουλεύετε...  έχουν βενζίνη; Κινούνται; Ή απλά μετακινούνται για τους πελάτες σας; Πόσο έξυπνο είναι; Πόσο Ελλ(ε)εινιστικό; Πόσο ηθικό; Πόσο νόμιμο; (Αυτή η ερώτηση απευθύνεται στους εστιάτορες, απλά ήταν καλή ευκαιρία να την θέσω)


ΟΚ. Προσπερνώ την κουλτούρα ταβέρνας "έλα έλα το ψόφιο ψάρι/θα κονομήσουμε και πάλι/εδώ το καθαρό κοκορέτσι". Άλλωστε έχουμε περάσει όλοι μια στιγμή της ζωής μας με ένα σουβλάκι στο χέρι και έχουμε όλοι γλείψει και τα δέκα δάχτυλα μας τρώγοντας ένα παϊδάκι από τη Βουλγαρία ντόπιο Ελληνικότατο.

Μετά την ταβέρνα τι θα κάμεις; Θα πας να πιεις ένα ποτο; 
Αν έχεις λεφτά ναι θα μου πεις. 
Αν δεν έχεις λεφτά θα πας σπίτι σου μόνος σου και θα αποκοιμηθείς στον καναπέ βλέποντας Παπαδόπουλο στη ΝΕΤ. Ωστόσο η γκόμενα σου η πρήχτρα σε έχει μόλις παρατήσει γιατί δεν την πήγες για ποτάκι. Νιάου. 

Αν έχεις λεφτά φτάνεις στην περιοχή όπου πάλι βλέπεις αριστερά-δεξιά μαγαζιά, καφετέριες, μπαρ κ.ο.κ. Και εκεί διαπιστώνεις ότι ο κράχτης της ταβέρνας που πριν λίγη ώρα σε έπεισε να φας στο μαγαζί του υπάρχει και στο θηλυκό γένος.
Μόνο το προϊόν αλλάζει. Από το Βουλγάρικο παϊδάκι πας σε ουίσκι-βόμβα παρασκευασμένη από άνεργο χημικό ή Ινδό εργάτη.


Γυναίκες λοιπόν! Γυναίκες Κράχτρες! Γυναίκες που είναι τόσο θηλυπρεπείς -NOOOOOOT- που κάνουν μέχρι και το Saxlamari να γουρλώσει τα μάτια του! 
-Τακουνάτες, Νιάου, Φωτεινούλες, Τσαπερδόνες και γλυκούλες (NOOOOT) θα έλεγε το Saxlamari.
-Γκομενάκια, ωραία μουνάκια θα έλεγαν οι άντρες. Όλοι όμως. Ακόμα και οι σκύλοι που δε γαβγίζουν το λένε αυτό.
Γιατί; 
- Γιατί είναι ο αφαλός που φαίνεται. 
- Γιατί είναι το καυτό σορτσάκι μέσα σε ένα μικροκαμωμένο σώμα. Μπιμπελό.
- Και είναι ο πλαϊνός κότσος. Σε προδιαθέτει για μαλλιοτράβηγμα. ;)


Επάγγελμα: Κράχτρα
Job Description: Δημόσιες σχέσεις ή αλλιώς PR για να ακούγεται καλύτερα στο αφτί του κάγκουρα Έλληνα.
Και πάλι εδώ το Saxlamari σέβεται το μεροκάματο και καταννοεί τη δυσκολία του   όρθιου τακουνάτου. ΑΛΛΑ:
  • Αν θέλουμε να δούμε τσόντα μπορούμε να το κάνουμε κάνοντας ΕΔΩ ή ΕΔΩ    και όχι όσο χαλαρώνουμε πίνοντας την μπύρα-γρανίτα μας.
  • Μην μας δίνετε επιχειρήματα τύπου "έχουμε και μπαλκόνι, έχουμε και roof garden". Μια μπύρα-γρανίτα θέλουμε να πιούμε δεν ήρθαμε να πάρουμε μέτρα για roof garden για το σπίτι μας. So simple.
  • Η φράση "το μουνί σέρνει καράβι" έχει ξεπεραστεί. Βρείτε άλλο μέσο διαφήμισης λοιπόν. Δεχόμαστε και τιμοκατάλογο με ειδικές προσφορές να μας αποσταλεί στο σπίτι. Και αν μας αρέσει μπορεί να σας ακουμπήσουμε τα λιγοστά ευρώπουλα μας.


Για να κλείσω ... Σ' αυτόν τον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης έχουν φροντίσει το επάγγελμα αυτό να είναι πιο εκλεπτυσμένο από έναν απλό κράχτη μιας απλής χασαποταβέρνας. Άλλωστε δε μιλάμε για καρέκλες καφενείου με τετράγωνα τραπέζια. Εδώ έχουμε τις καναπεδάρες μας, το συντριβάνι μας, τα φωτάκια να αναβοσβήνουν, την τρέντυ μουσική να παίζει. (??? NOOOT !!!) 


Είναι λοιπόν το όλο κόνσεπτ κλάσης ανώτερο της ταβέρνας (NOOOOT) . Γιατί οι μπαρόβιοι επιχειρηματίες έχουν όλο το πακέτο για να σε πείσουν να μπεις στο μαγαζί τους. Και το κάνεις. Και εγώ το κάνω. Αν ήταν θα έμεινα κλεισμένη μπαλκονάτη να πίνω το κουτάκι της Heineken. Δεν θα έβλεπα όμως παραπέρα από το μπαλκόνι. Ααααντε το πολύ πολύ τη γριά πρήχτρα γειτόνισσα που φωνάζει διαρκώς στον άντρα της ή τον άρρωστο γείτονα (ιατρική διάγνωση δεν κάνω, το αφήνω στους ειδικούς) που με κοιτάει με σατανικό βλέμμα και σκιάζομαι κάθε φορά.


Να έχετε ένα όμορφο βράδυ.

2 σχόλια:

IZNOGOLD είπε...

μαρεσει να κραζω.
ζητα νι ζητα νι
φοραω φουστα βισινι

Ανώνυμος είπε...

κρα-κρα-κρα