Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Μεταθανάτιες εμπειρίες

Γεια.

Τι είναι οι "μεταθανάτιες εμπειρίες" για εσάς;

Είχατε ζήσει ποτέ έστω και μια;

Εγώ ναι.

Μια φορά το μήνα ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ.

Στο μηνιαίο meeting στη δουλειά.

Η εμπειρία αυτή ξεκινά με ένα meeting request που σου στέλνει η συνάδελφος.
Κλικ για αποδοχή. Σάμπως έχεις και την επιλογή να πεις "δε μας γαμάτε λεώ γω";
Αποδέχομαι ότι θα μπω στο meeting room και θα ψάχνω για το φως στο τούνελ.
Δε φτάνει αυτό. Μετά σου έρχεται η υπενθύμιση στην οθόνη.
Υπενθύμιση ότι σε πέντε λεπτά επρόκειτο να πεθάνεις. Η ψυχή σου θα σε εγκαταλείψει και θα αιωρείται για λίγα λεπτά πάνω στο ταβάνι της ψεύτικης ψευδοροφής του meeting room. Κάπου ανάμεσα στις μονάδες εξαγωγής κλιματιζόμενου αέρα και τις λάμπες οικονομικής πυράκτωσης. Και θα γελάει με τα χάλια σου.
Και φτάνει η στιγμή που εισέρχεσαι στο meeting room.
Κάθεσαι.
Στην καρέκλα του θανάτου. Σαν να περιμένεις την θανατική σου καταδίκη και εσύ εκεί. Ακούνητη. Χλωμή. Αγέλαστη. Ιδρωμένη από φόβο.  Περιμένεις τον σοφρωνιστικό υπάλληλο από τον Νότο της Γιου Ες εντ Έι  να σου δώσει την δηλητηριώδη ένεση.
Αντί για το Χέρι του Νοτιοαμερικάνου κοκκινολαίμη με την ένεση έχω το Χέρι του διπλανού μου που ενεργοποιεί τον projectorα. Για εσάς είναι απλά ένα κλικ για να φανεί το φως που εκπέμπει ο λαμπτήρας της μασίνας στον κενό τοίχο που έχω απένατι.
Για μένα όμως είναι η απαρχή της μεταθανάτιας εμπειρίας. Είναι η θανατηφόρα ένεση που θα με κάνει να έχω τις πρώτες παραισθήσεις βλέποντας το φως στο τούνελ αντί για το φως από έναν απλό λαμπτήρα projectorα.
Ο συνάδελφος ξεκινά να παρουσιάζει. Τα KPI. Όπως έχω ξαναπεί τα KPI είναι ο ομφαλός της μίζερης ζωής ενός καυλωμένου υπαλληλάκου. Για μένα, αν θες να μάθεις, η παρουσίαση των KPI είναι κάτι σαν την αποδέσμευση των 1500 αστυνομικών από φύλαξη πολιτικών/δημοσίων προσώπων ενώ παράλληλα τα επίπεδα εγκληματικότητας στην Ελλάδα να παραμένουν αμετάβλητα. Κοινώς... άχρηστο μανατζμέντ. Και στις δύο περιπτώσεις. Και για την αποδέσμευση των 1500 δεν ειμαι και σίγουρη. Το είδα στις ειδήσεις του Mega.
Και συνεχίζω.
Στο αφτί το δικό μου λοιπόν η παρουσίαση του συναδέλφου ακούγεται επικήδειος λόγος. Στο σημείο αυτό έχω προχωρήσει πολύ μέσα στο τούνελ. Το φως στο τούνελ που όλοι ξέρετε δεν είναι λευκό. Είναι πράσινο. Δε ξέρω. Ποτέ δε προφταίνω να ρωτήσω τον Ψηλό με τα Μαύρα. Αυτός ο Χάρος.
Αυτός ο Χάρος που όποτε τον πλησιάζω του αφιερώνω πάντα το ίδιο τραγούδι

Και κει που παίρνω τη στροφή στη ζεϊμπεκιά μ´ έρχεται αυτός χατζαράτος κατά πάνω μου.

Εκεί, σ' αυτό το σημείο ΠΑΝΤΑ στο ίδιο σημείο λίγο πριν το φινάλε της μουσικής αφιέρωσης νιώθω το πόδι του icynic που τον έχω ΠΑΝΤΑ - ΜΑ ΠΑΝΤΑ απέναντί μου στο meeting. Αυτό θα πει ρίαλ πόουκ. 
Είναι που προσπαθεί να με ειδοποιήσει ότι μόλις τελείωσε το meeting.

Αυτή είναι η ιστορία.
Μια φορά τον μήνα ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ (δις).


8 σχόλια:

Snake Plissken είπε...

I hate lotus notes και τα meeting requests. Eφιάλτης πραγματικός. Προσυπογράφω.

Saxlamari είπε...

Εφιάλτης; Εδώ μιλάμε ότι ο Χάρος πάει να με αποκεφαλίσει με τη χατζάρα. Αυτό δεν είναι εφιάλτης. Για δες τον τίτλο πάλι
:p

Καλησπέρα!

IZNOGOLD είπε...

saxlamari thes na me iothetiseis kai na me threfeis mia zwh? etsi tha swseis mia zwh. vasika epeidi trww poly tha prepei na me iothetisei kai o sizigos sou. pc den thelw. exw.

Saxlamari είπε...

@IZNOGOLD Η σωστή ερώτηση που πρέπει να σου κάνουμε είναι "γιατι;"
Καλημέρα.

IZNOGOLD είπε...

gia na min perasw afta pou pernas.

SUPRNOVA bloggspot.com είπε...

Άστα τα έχω βαρεθεί και γω αλλα είναι απαρέτητα τα γ@μημέν@

Afrikanos είπε...

Είναι ο ΜΟΝΟΣ τρόπος σε όλες τις εταιρείες να αποδείξεις ότι ΔΕΝ δουλεύεις, κάνοντας ατελείωτα και συνεχόμενα μύτη-νγκ, για να καταλήξεις στο τέλος ότι ... ΔΕΝ έχεις χρόνο να κάνεις αυτά που αποφασίστηκαν στο μύτη-νγκ! ;)

Afrikanos είπε...

...κι άμα δεν πατήσεις και το "τικ", δεν θα λάβεις απάντηση στα σχόλια...λέω εγώ τώρα...