Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

In the name of love

κάνω saxlamares να ικανοποιήσω το μεγάλο τερατάκι τσέπης, ανιψιά ετών 6.







Και σκέφτηκα ότι εμείς οι κάτοικοι των πόλεων, εφόσον σταματήσαμε να αφήνουμε μόνα τους τα παιδιά μας στις πλατείες, στα γήπεδα των Δήμων για να ΠΑΙΞΟΥΝ, θα πρέπει να γίνουμε εμείς οι γονείς, οι θείοι, οι παππούδες, οι άμεσοι αντικαταστάτες των γηπέδων και των πλατειών. 

Αν δε το κάνουμε, θα είμαστε άλλη μια αποτυχημένη γενιά των Ελλήνων.
Σαν ένα Σεφερλίδικο αστείο. Επική αποτυχημένη προσπάθεια αίσθησης χιούμορ. Χα!




Γεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: